58 به هر دم می­شود بر من جهان تلخ

به هر دم می­شود! بر مـن جـهان تلــــخ

ز کــاری ظلــم جـوری ظـالـمان تلخ

ز شـور و آشوب، فنــته هـای خلـقان

بــه پیـش چــشم من گشـته جهان تلخ

نماند عـدل و انصاف و راست گـویی

فـــریب و حیــله­ی مـــکر زمـــان تلخ

نــیارامـم دمـی از جــور گــــردون

از ایـن شــد کـار رفـتار عـا لـمان تلخ

ز یکسو پـسندیـدن از چـشم خـوبــان

روانــم گشــته از ایـن راه روان تـلخ

دمــی از جنــبش دوران نـــــــسایم

دیــگر ایـن رنجــش همــسایگان تلخ

ز پا افـتاده ام از رنـج عـهد پیــــری

کــنون آمــد غــمی وقـت از آن تلخ

هـزاران بـار تـوبـه! کـردم از شـکایت

مــکن کــــامم ز کـاری مادونان تلخ

بـیا «شـاکر» همین هَجوه بـا باد صبا کن

ز هــر کـار کـــه شـد در این زمان تلخ