59 بوی عشق یار می­دهد آن کوهسار بلخ

بوی عشق یار می­دهـد کـوهـسار بلخ

این نگـهت بـریـن است، از روزگار بلخ

گویا کـه شیخ فانی ازکوی یار خیزد

آیــد نـدا کـه جـان هـا مقـدما نثار بلخ

زلـفان ناز مَهوش، زاهـد قریب دیــدم

تـا عطر خـاص گیـرد مُشـک تــتار بلخ

پـگاه هـر سحرگاه جام امـید بــر کف

تـا مست خــو گــردد رشخــــیار بلخ

از فروغ شمس رازی، آید برمـک همی

تا بـگیرد، دست مَولـوی امـلا[1] دار بلخ

شاه و گدا رفتن یـک، یـک ز پیش من

«شـاکـر» بـی­دست و پـا اندر کنار بلخ

[1] صوفی مشرب املای بلخی– شاعر سدة شانزدهم، هفدهم میلاد- در بلخ بوده.